هيچ

از حافظ چه مي دانم؟

هيچ تر!

آخر مگر كسي مي داند؛

اين مي دانم يا نمي دانم را؟

من به فارسي حتي بیگانه ام،

آه چه حصار سختي است

اين واژگان گويا

لال تر از آنند كه من را بگويند

نزديكي هر كدام به من

كلي فاصله است

تو كه مي خواني، چه شود!؟

نه پا آن هست كه مي گويم!

نه سر آن هست كه مي خواني!

در اين قاب

انبوه واژگان ايستاده

تصوير مبهمي است از ذهن من،

مي داني؟

اما تو بي تقصيري

همانقدر كه واژگان بي تقصيرند

آري، مي دانم؛

اكنون نمي داني.

6/مهر/88

قدم بنه به اوج شاعرانگي

بيا به دشت من، بيا به اوج زندگي

بيا بزن تو خيمه اي به سبزي مدام ما

بيا بخوان ترانه اي از اين شكسته جام ما

بيا به زير اين سماء سمع و نظر سماء كنيم

بيا در اين معبد عشق از آخر ابتدا كنيم

بيا به سر كنيم صدا بيا بپا كنيم ز سر

بيا ز چشم دور شر زمين كنيم زير و زبر

بيا به آسمان رويم بسوي عمق ملكوت

بيا شويم قاصدكي براي بردن سكوت

بيا نفس شويم به تن بيا رها شويم ز من

بيا خلاصه ما شويم در اين جدال تن به تن

بيا به چشم هم دهيم تبسم دوباره اي

بيا به لحن ناز چشم زنيم به هم اشاره اي

تو می آیی

و من با تو بزرگ می‌شوم

در آینه که فکر می‌کنم

دائم می‌خندم

به این بخت بلند

و روزگار سپید

در آینه که فکر می‌کنم

تو در آغوش من می‌مانی

و شاخه گل سرخم را

بسوی خودت مدام پرتاب می‌کنی

در آینه که فکر می‌کنم

همه چیز برعکس می‌شود

حتی فیلم غمناک سینما

کمدی از آب در می‌آید

و دستمال های کاغذی

اشک های خنده مان را پاک می‌کنند

در آینه که فکر می‌کنم

یادم می‌آید تولدت را

و ذهن من با هوش می‌شود…

كه ديوار خانه اي باشد

و يا زندان بي نامي

براي سنگ چه فرقي مي كند آيا؟

كه در دست هنرمندي بميرد نو

- شود نيمي ز پيكر هاي يوناني -

و يا سقف گراني بر سر جانان بي جاني

- كه ماندست زير خرواري؟ -

و يا خردي شود

به دست كودكي نادان

كه با آن

مي نگارد افكار پوچش را

بر سري يا شيشه اي پنهان

و آخر مي شود او نيز

اسير همان سنگ و همان زندان

براي سنگ چه فرقي مي كند، آيا؟

اگر رويايي ندارم

امروز طولانيست

چون در خاطره ام آمده ام تا پيش تو

از تو تاكنون را امروز دوره مي كنم

طولانيست اما تنها نيمه ايي ميطلبد

باقي روز را از خود خارج مي شوم

چاي نيز بايد خورد

من نه

اين تن خسته

گامهايم هم رفيق خيابانند پس بيرون نيز مي روم

براي چشمانم نيز خوب است كه مي روند به ملاقات آسمان

به اين مي گويند با يك تير دو نشان

براي خودم نيز وقتي هست

موقعي كه همه خوابند

از سكوتي كر كننده

تنهاييم از خواب مي پرد

باهم سكوت مي گوييم و باز تا فتح صبح مسابقه مي گذاريم

تيز است و چابك

اول دوم شدن اهميتي ندارد

مهم فكري است كه بايد دويده باشد

از سكوت ما چاي نيز مي خوابد

و گهواره اش را كنار پنجره مي گذارم

كه اگر با خورشيد بيدار شد

او را نيز مزه مزه كنم

هنوز شب است

سكوت اين را مي گويد

تا صبح آنقدر وقت داريم كه به سالها برويم

به ملاقات و اولين نيمكت كه خستگي هايمان را جا گذاشتيم

به همان زيرزميني كه اسمش رستوران بود

معده هايي كه از خنده سير شده بودند

باورت نمي شود

هنوز هم هست با همان منوي خنده دار

اما ديگر ممنون

ميلي براي خنديدن ندارم.

پايم به سنگ خاطراتت لنگ

شدم در يادت باژگون

رقصيدي سياه در ميان سپيدي كاغذم

سر خورد پايت

گرفتم دستت را شدم سرنگون.

يادم نمي آورد تو را ديگر چون گذشته

شبها براي من

و اثري نيست از باران و برف

كه مي باريد هر پاييز  و زمستان

پشت پاي تو

از چشمان من.

- تو مي كردي بدرقه مرا استقبال

و من استقبال تو را؟-

معتادم اما من به شراب.

لبهايي كه سرخ بود و داغم مي كرد

و خيال تخت تو از ترك من بود

كه بي تخت، به خيالت

داده شدم.

فــکر تـلـخ رفـتـن تـو خـاطـره هـای مـن ربـود

الان دارم یــه خــاطره اونـم تـلخـه تـو می دونی

فـکر کـنـم کـه الان داری آخـر خط رو می خونی

گــذشـتـه هـا یــادم مـیـاد نـگـاه شـیـریـن تـو رو

کـاش کـه مـی شد بهت بگم یادت رو بردار و برو

خـودت رفـتـی امـا مـونـده نـقش زخم یـه خاطره

رو تن این درخت پیر کاش که میشد پاک شه بره

حـرفـی نـدارم واسـه تـو، حـتـی نمی گم که بمـون

تــو آزادی هـــر جا بـری فـقـط میـگم نـامهربـون

ایـنـــا هـــمـه درد مــنِ مــشـکـل مــن از زنــدگـی

خـودم بـایـد کـاری کنـم تـا حـل شـه اون بـسـادگی

وجـدانـت رو آســوده کـن، کار درست رو تو کردی

آدم نـبـاید نـشـون بـده به هـر عــشقی خب، پابندی

شـاید یـه روز مـنم شدم سخت و محکم مثل یه سنگ

خـراب کــردم خـونه ایـیـکه بنـا کـردم بـا یـه کلنگ

ولـی کـی دیـده آخــر رو؟ کـی مـی دونـه دنـیـا چیه؟

دلم میخواد بگم این شهر، هر چیه؛ هر کی هر کیه

زنــدگـی هـا سـیـاه شــدن آرزو هـا بـر بـاد رفـتـه

تـرس مـن از دنـیـا ایـنه؛ حسـی غریـب و ناگفتـه

کـاتـوره زنـدگـی سـختـه شیـریـن و تــلخش با همه

ایـن دنـیـایـی کـه می بیـنی، تنها فقط پـر از کمه!

بالا نمی آوری آن را

چشمت را هم که یکسر پاییز کنی

نمی شوید آن را

بیهوده تلاش مکن

بذر اندوه است

کاشته اند در تن حاصلخیز تو

18تیر88

بگسترد سايه خود را

ولي افسوس نمي داند چه حجمي است آسمان اما

نمي داند كه اين رعد خروشانش

ندارد هيچ اثر در ما

ندارد هيچ خبر، ليكن

برايش وعده اي داريم

ز باد صبح پاييزي خبر آريم

و او را سخت بيمناكيم

جز آشفته نبيند خواب

شود بي تاب

بسان وحشت خفته در آن مرداب بي مهتاب

گر كه طبعم با مار قرين است تو بگو

من ندارم اندكي سَيّاسّي و بازيگري

گر به ذهنت آدمي قابل چنين است تو بگو

نكته نادانم و هيچم نبوده است خبري

در ره زلف تو فردا چه كمين است تو بگو

صحبت عشق برفت خاطره آشفته مكن

من مرادم دل تو، راه جز اين است تو بگو

فقرآدم همه از غيبت خويشتن باشد

كس ندانست كه كاتوره امين است تو بگو
نوشته شده در شعر ]]> http://katoore.wordpress.com/2009/12/08/%d8%b1%d9%86%d8%ac%d9%8a%d8%af%d9%87-%d8%a7%d9%8a-%d8%a7%d8%b2-%d9%85%d9%86%d8%9f/feed/ 2 کاتوره